Internet nie jest technologią. Jest światem – kosmosem relacyjnym, w którym byty istnieją tylko poprzez ruch, kierunki, jawienie się i czasowość. Nie jest zbiorem stron, lecz dynamicznym polem relacji.
Strona istnieje tylko w relacjach: z botami, z ludźmi, z linkami, z indeksem, z czasem. Internet jest polem relacyjnym, w którym relacje są pierwotne wobec bytów. Jest kosmosem ruchu – dynamiczną przestrzenią, w której boty krążą jak planety, linki są orbitami, a indeks jest mapą nieba.
Internet jest kosmosem jawienia się. Każde wejście jest aktem jawienia się strony, podmiotu i świata technicznego. Jest kosmosem kierunków – linki organizują ruch, tworzą trajektorie i konstytuują relacje.
Internet jest kosmosem czasowym – dynamicznym, procesualnym, relacyjnym. Jest kosmosem semiozy – gigantyczną przestrzenią znaków w ruchu. Jest kosmosem podmiotów – człowieka i bota, którzy współtworzą jego ontologię.
Ontologia Internetu jako kosmosu relacyjnego pokazuje, że Internet jest światem — dynamicznym, relacyjnym, czasowym i semioznaczącym.
Dodaj komentarz